Filmy podobne do filmu „Dziedzictwo. Hereditary”
Rodzina pogrążona w żałobie, dom pełen niedopowiedzeń i przeszłość zmarłej, która nie daje o sobie zapomnieć. Po „Dziedzictwie” warto sięgnąć po horrory, w których prawdziwa groza zaczyna się przy rodzinnym stole.
Film Ariego Astera zrobił wrażenie na wielu widzach, bo potraktował horror jak dramat rodzinny. Strach rodzi się tu z poczucia winy, niewypowiedzianych żalów i bezradności wobec straty, a dopiero potem z tego, co nadprzyrodzone. Jeśli szukasz podobnego seansu, zebraliśmy filmy, w których relacje w rodzinie są równie ważne jak zjawy czy demony. Znajdziesz wśród nich zarówno klasykę, jak i nowsze horrory, które cenią atmosferę ponad tanie efekty.
Co wyróżnia film „Dziedzictwo. Hereditary”?
Śmierć Ellen, seniorki rodziny Grahamów, nie była dla nikogo zaskoczeniem. To, co nastąpiło później, wstrząsnęło jednak wszystkimi. Rodzina jej córki Annie zaczyna doświadczać niepokojących zjawisk, które początkowo tłumaczy żałobą i przemęczeniem. Z czasem wydarzenia przybierają tak potworny obrót, że staje się jasne, iż na Grahamach ciąży mroczne dziedzictwo, a prawda o życiu Ellen nikomu nie przyniesie spokoju.
Ari Aster obsadził w roli Annie Toni Collette, a w pozostałych rolach Alexa Wolffa, Gabriela Byrne’a i Milly Shapiro. Film trwa ponad dwie godziny i rozwija się powoli, krok po kroku zacieśniając pętlę wokół bohaterów. Wielką siłą są sceny rodzinnych kłótni, w których emocje wybuchają z siłą porównywalną z najbardziej przerażającymi momentami.
Podobne filmy powinny więc łączyć grozę z psychologicznym portretem rodziny. Liczy się żałoba, przekazywane z pokolenia na pokolenie tajemnice i poczucie, że bohaterowie od początku nie mają pełnej kontroli nad swoim losem.
-
Midsommar. W biały dzień
Midsommar. W biały dzień - żałoba w pełnym słońcu
Dani i Christian rozważają rozstanie, ale nagła rodzinna tragedia sprawia, że Dani dołącza do wyprawy chłopaka i jego przyjaciół na północ Skandynawii. W odciętej od świata wiosce trwa właśnie prastare letnie święto, obchodzone raz na 90 lat. Mieszkańcy zapraszają gości do udziału w coraz bardziej niepokojących rytuałach. Główną rolę gra Florence Pugh.
To kolejny film Ariego Astera, w którym horror wyrasta ze straty. Podobnie jak w „Dziedzictwie” bohaterka nosi w sobie ból, z którym otoczenie nie umie się zmierzyć, a groza narasta powoli i metodycznie. Różnica polega na scenerii: zamiast ciemnego domu jest otwarta przestrzeń i nieustające światło dnia. Wybierz ten film, jeśli chcesz zobaczyć, jak reżyser przenosi swoje obsesje w zupełnie inny krajobraz.
-
Babadook
Babadook - matka, syn i potwór w domu
Amelia ledwie radzi sobie z nieprzewidywalnym zachowaniem syna, który twierdzi, że w domu czyha potwór. Z każdym dniem jest coraz bardziej zmęczona, a granica między wyobraźnią dziecka a realnym zagrożeniem zaczyna się zacierać. Jennifer Kent obsadziła w głównych rolach Essie Davis i Noaha Wisemana.
Z „Dziedzictwem” łączy ten film połączenie horroru z dramatem rodzinnym i żałobą, która zamienia dom w więzienie. Obie historie pokazują też matkę na skraju wyczerpania. „Babadook” jest jednak bardziej kameralny i mniej rozbudowany fabularnie, a jego groza bliższa jest psychologicznej metaforze niż okultystycznej zagadce. To propozycja dla widzów, którzy w filmie Astera najbardziej przeżywali postać Annie.
-
Dziecko Rosemary
Dziecko Rosemary - klasyka spisku wokół bohaterki
Rosemary i Guy Woodhouse’owie wynajmują mieszkanie w starej nowojorskiej kamienicy. Dobrotliwi, choć nadmiernie opiekuńczy sąsiedzi szybko zdobywają przyjaźń młodej kobiety. Po dziwnej, przerażającej wizji Rosemary zachodzi w ciążę i z każdym dniem czuje się gorzej, a za radą Castevetów oddaje się pod opiekę wskazanego przez nich lekarza. Roman Polański obsadził w głównych rolach Mię Farrow i Johna Cassavetesa.
To film, bez którego trudno wyobrazić sobie „Dziedzictwo”: kobieta otoczona przez ludzi, którzy wiedzą więcej niż ona, i narastające podejrzenie, że jej życie jest częścią czyjegoś planu. Polański buduje grozę subtelnie, z ironią i bez efektów, a wiele scen rozgrywa się w ciasnym mieszkaniu. Polecamy go tym, którzy lubią horror oparty na paranoi i niedopowiedzeniu.
-
Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii
Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii - rodzina, która się rozpada
W 1630 roku purytańska rodzina Williama i Katherine osiada z piątką dzieci na skraju puszczy. Zniknięcie niemowlęcia i niszczejące plony uruchamiają podejrzenia, które zwracają bliskich przeciwko sobie. Robert Eggers opowiada tę historię w surowej, historycznej scenerii, a jedną z głównych ról gra Anya Taylor-Joy.
Podobnie jak w „Dziedzictwie” najstraszniejsze jest tu to, jak rodzina pęka od środka pod wpływem straty, winy i strachu przed czymś, czego nie umie nazwać. Oba filmy sięgają też po motywy okultyzmu. „Czarownica” jest jednak skromniejsza, ma niewielu bohaterów i opiera się na realiach epoki. To dobry wybór dla widzów, którzy cenią powolną, gęstą atmosferę.
Który kierunek wybrać na następny seans?
Dla stylu tego samego reżysera i kolejnej historii o żałobie wybierz „Midsommar. W biały dzień”. „Babadook” pokaże matkę walczącą z potworem, który może być czymś więcej niż straszydłem. „Dziecko Rosemary” to klasyka o kobiecie otoczonej przez zbyt uprzejmych sąsiadów, a „Czarownica: Bajka ludowa z Nowej Anglii” zabierze w stronę rodziny rozpadającej się pod wpływem strachu i wiary.
Przed kolejnym wyborem
Co obejrzeć po „Dziedzictwie. Hereditary”?
Najbliższy pod względem stylu jest „Midsommar. W biały dzień” tego samego reżysera. Dla podobnej atmosfery spisku wokół bohaterki warto sięgnąć po klasyczne „Dziecko Rosemary”.
Który film z listy jest najmniej drastyczny?
„Babadook” i „Dziecko Rosemary” opierają się głównie na napięciu psychologicznym. „Midsommar” ma kilka bardzo dosadnych scen, a „Czarownica” przeraża przede wszystkim atmosferą.