Filmy podobne do filmu „Wołyń”
Historia miłości na wieloetnicznej wsi, którą wojna zamienia w świadka i uczestnika okrutnych wydarzeń.
Są filmy, po których trudno sięgnąć po cokolwiek innego tego samego wieczoru. „Wołyń” do nich należy, bo opowiada o przemocy między sąsiadami w sposób dosłowny i bez znieczulenia. Jeśli mimo to szukasz kolejnych tytułów, zapewne interesuje Cię kino wojenne pokazujące ludzi cywilnych, a nie wielkie bitwy, oraz filmy, które uczciwie mierzą się z bolesną historią. Wybraliśmy dramaty o wojnie widzianej z perspektywy jednostki, w tym inne dzieło Smarzowskiego.
Co wyróżnia film „Wołyń”?
Wiosną 1939 roku w małej wiosce mieszkają obok siebie Ukraińcy, Polacy i Żydzi. Siedemnastoletnia Zosia Głowacka jest zakochana w swoim rówieśniku, Ukraińcu Petrze, ale ojciec postanawia wydać ją za bogatego polskiego gospodarza Macieja Skibę, wdowca z dwójką dzieci. Wkrótce wybucha wojna: najpierw sowiecka okupacja, potem niemiecki atak na ZSRR. Zosia staje się świadkiem, a następnie uczestniczką narastającej przemocy.
Wojciech Smarzowski opowiada o wydarzeniach na Wołyniu z perspektywy jednej młodej kobiety, co sprawia, że wielka historia ma bardzo konkretną twarz. W obsadzie są Michalina Łabacz i Arkadiusz Jakubik. Film zaczyna się jak obraz wiejskiej społeczności z jej obyczajami, a potem stopniowo pokazuje rozpad sąsiedzkich więzi. Sceny przemocy są drastyczne i warto o tym wiedzieć przed seansem.
W propozycjach szukaliśmy filmów o cywilach w czasie wojny, o sąsiadach, którzy stają się wrogami, i o ludziach próbujących przetrwać w świecie bez reguł.
-
Idź i patrz
Idź i patrz - wojna widziana oczami nastolatka
Białoruś, 1943 rok. Szesnastoletni Flora wbrew sprzeciwowi matki postanawia wstąpić do partyzantki, a przepustką do lasu jest karabin wygrzebany na polu bitwy. Pierwsze dni są dla niego trudne, a niemiecki atak na obóz zmusza go do ucieczki i rzuca w sam środek wojennej rzeczywistości.
Elem Klimow nakręcił jeden z najbardziej wstrząsających filmów o drugiej wojnie światowej. Z „Wołyniem” łączy go perspektywa młodego bohatera, który z bliska ogląda przemoc wobec ludności cywilnej na wschodnich terenach. Różni się tym, że cała opowieść trzyma się jednego chłopca i jego coraz bardziej przerażającej drogi. To kino bardzo trudne, przeznaczone dla widzów gotowych na mocne przeżycie.
-
Róża
Róża - przemoc, która nie kończy się z wojną
Latem 1945 roku Tadeusz, polski żołnierz, któremu wojna zabrała wszystko, dociera na Mazury, ziemie przed wojną niemieckie, a po wojnie przyznane Polsce. Odnajduje Różę, wdowę po niemieckim żołnierzu, którego śmierci był świadkiem. Kobieta przyjmuje go chłodno, ale Tadeusz zostaje i pomaga w gospodarstwie.
To wcześniejszy film Wojciecha Smarzowskiego, który podobnie jak „Wołyń” opowiada o przemocy na pograniczu i o ludziach, których tożsamość staje się powodem krzywdy. Różni się czasem akcji, bo pokazuje okres tuż po wojnie, oraz kameralną historią dwojga bohaterów. W rolach głównych występują Marcin Dorociński i Agata Kulesza. To wybór dla widzów, którzy chcą lepiej poznać twórczość reżysera.
-
Pianista
Pianista - samotna walka o przeżycie
Władysław Szpilman, młody pianista żydowskiego pochodzenia, mieszka z rodziną w Warszawie. Gdy Niemcy zakładają getto, dzieli los swojego narodu. W ostatniej chwili unika wywózki, ucieka z getta i z pomocą przyjaciół ukrywa się w okupowanym mieście.
Roman Polański zekranizował wspomnienia Szpilmana z Adrienem Brodym w roli głównej. Z „Wołyniem” łączy go perspektywa cywila, który nie ma wpływu na bieg wydarzeń, i ogrom zła widziany z bliska. Różni się tym, że to historia jednego człowieka, który przede wszystkim obserwuje i stara się przetrwać. Polecamy jako film poruszający, ale mniej drastyczny w formie.
-
Miasto 44
Miasto 44 - młodość w czasie powstania
Warszawa, lato 1944 roku. Stefan opiekuje się matką i młodszym bratem, a wokół niego są młodzi ludzie, którzy żyją intensywnie, jakby każdy dzień miał być ostatnim. Gdy 1 sierpnia wybucha Powstanie Warszawskie, miłość i przyjaźnie zostają wystawione na najcięższą próbę.
Jan Komasa opowiada o pokoleniu, które wchodziło w dorosłość w okrutnych realiach okupacji. Z „Wołyniem” łączy go historia miłosna przerwana przez wojnę i spojrzenie na przemoc oczami młodych ludzi. Różni się dynamiczną, widowiskową formą i miejskim tłem. To dobry wybór dla osób, które chcą zobaczyć wojnę oczami ludzi niewiele starszych od bohaterki „Wołynia”.
Jaki film wojenny obejrzeć po „Wołyniu”?
„Idź i patrz” to najbliższe doświadczenie: wojna oczami nastolatka na wschodnich terenach. „Róża” to inny film Smarzowskiego, o przemocy, która nie kończy się wraz z wojną. „Pianista” pokaże samotną walkę o przetrwanie w okupowanej Warszawie, a „Miasto 44” młodość przerwaną przez Powstanie Warszawskie.
Przed kolejnym wyborem
Jaki film jest podobny do „Wołynia”?
Pod względem doświadczenia wojny przez cywilów najbliżej jest „Idź i patrz” Elema Klimowa. Z polskich filmów warto sięgnąć po „Różę” tego samego reżysera.
Czy Smarzowski nakręcił inne filmy o wojnie i jej skutkach?
Tak, „Róża” z 2011 roku opowiada o byłym żołnierzu AK i wdowie po żołnierzu Wehrmachtu na Mazurach tuż po zakończeniu wojny.