Filmy podobne do filmu „Toy Story”
Co zostaje z bohatera, kiedy przestaje być wyjątkowy? Po „Toy Story” warto szukać przygód, które traktują to pytanie z humorem i czułością.
Ożywione przedmioty to atrakcyjny pomysł, ale o sile pierwszego „Toy Story” decyduje konflikt Chudego i Buzza. Potrzeba bycia potrzebnym, bolesna zmiana własnego obrazu i nauka współdziałania prowadzą do lepszych rekomendacji niż samo studio animacji. Każdy z poniższych filmów wykorzystuje przygodę do sprawdzenia roli, którą bohater uznawał za oczywistą.
Co wyróżnia film „Toy Story”?
Chudy zajmuje szczególne miejsce wśród zabawek Andy’ego, dopóki nie pojawia się Buzz Astral. Nowy przybysz przyciąga uwagę dziecka i podważa pozycję dotychczasowego lidera. Nie rozumie przy tym własnej roli tak jak pozostałe zabawki. Zazdrość, nieporozumienia i konieczność współdziałania przenoszą obu bohaterów poza znany pokój. Ich rywalizacja staje się problemem, którego nie da się rozwiązać samą walką o pierwszeństwo.
John Lasseter przedstawia zwyczajne przedmioty tak, jakby ich codzienność była pełna własnych zasad i zagrożeń. Perspektywa zabawki nadaje ogromne znaczenie niewielkim przestrzeniom oraz gestom dziecka. Komedia przygodowa wyrasta z emocji łatwych do rozpoznania także poza dzieciństwem: lęku przed zastąpieniem, wstydu i potrzeby bycia potrzebnym. Film nie odrzuca tych uczuć jako głupich, lecz pokazuje ich konsekwencje dla relacji. Najważniejsza zmiana dotyczy sposobu patrzenia na drugą osobę, a nie zdobycia kolejnej niezwykłej umiejętności.
Nie zastępujemy nowych historii kolejnymi częściami cyklu. Wybieramy osobne światy, w których komedia wynika z konkretnych ograniczeń postaci i ich mylnego wyobrażenia o sobie.
-
LEGO Przygoda
LEGO Przygoda - wartość zwyczajnego elementu
Emmet jest zadowolony z życia opartego na instrukcjach i powtarzalnych czynnościach. Niespodziewanie zostaje uznany za kogoś, kto może powstrzymać zagrożenie dla świata klocków. Trafia do grupy znacznie bardziej samodzielnych i pomysłowych postaci. Musi odnaleźć się w sytuacji, do której nie przygotowała go żadna znana reguła, choć właśnie reguły dotąd dawały mu poczucie przynależności.
Phil Lord i Christopher Miller wykorzystują materialne właściwości klocków jako część opowieści o wyobraźni. Możliwość rozebrania czegoś i złożenia inaczej odpowiada sporowi między sztywnym porządkiem a twórczą swobodą. Film ma szybkie tempo, mnóstwo żartów i odniesień, lecz pod nimi rozwija historię o współdziałaniu oraz potrzebie uznania. Nie ogranicza się do pochwały niezwykłego samotnika. Pyta także, czy ktoś pozornie przeciętny może wnieść do grupy coś, czego nie potrafią jej najbardziej efektowni członkowie.
Świat zabawy zyskuje własne reguły, a bohater musi zrozumieć swoją rolę w grupie. Film Lorda i Millera jest szybszy i bardziej meta, lecz podobnie łączy przedmioty z uczuciami. Najbliższy jest problem uznania: czy trzeba być wyjątkowym, żeby okazać się ważnym?
Więcej podobnych do „LEGO Przygoda” -
Piorun
Piorun - kiedy rola przestaje działać
Pies Piorun występuje w serialu jako niezwykły obrońca swojej opiekunki. Nie rozumie jednak, że jego ekranowe możliwości są efektem inscenizacji. Gdy trafia poza plan i musi odnaleźć drogę do domu, świat przestaje reagować na jego oczekiwania. Spotkani towarzysze pomagają mu przejść przez sytuacje, w których pewność własnych mocy okazuje się całkowicie niewystarczająca.
Chris Williams i Byron Howard wykorzystują podróż, aby stopniowo oddzielać rolę od osoby. Najważniejszy problem nie polega na tym, jak odzyskać supermoce, lecz jak działać bez nich i nie stracić poczucia wartości. Film łączy komedię charakterów z przygodą oraz potrzebą bycia kochanym. Relacje rosną dzięki wspólnemu pokonywaniu trudności, a nie od razu wypowiedzianej deklaracji przyjaźni. To rodzinny seans, w którym humor wynika także ze zderzenia opowieści znanych z telewizji z codziennymi ograniczeniami.
Pioruna z Buzzem szczególnie mocno łączy zderzenie wyobrażenia o nadzwyczajnych możliwościach z codzienną rzeczywistością. Przyjaźń pomaga bohaterowi odnaleźć wartość poza tą iluzją. To film drogi z żywymi zwierzętami, a nie historia rywalizacji zabawek w jednym dziecięcym świecie.
-
Roboty
Roboty - nowszy nie musi znaczyć potrzebniejszy
Młody wynalazca Radek Dekiel wyrusza do miasta robotów z nadzieją spotkania swojego idola. Zastaje jednak porządek, w którym wartość mieszkańców coraz bardziej zależy od dostępu do kosztownych części i możliwości modernizacji. Pomysłowość oraz umiejętność naprawiania stają się ważne także dla ludzi - a właściwie maszyn - poznanych po drodze. Marzenie o karierze splata się z problemem wykluczenia.
Chris Wedge buduje komedię z mechanicznych cech świata: konstrukcja ciała wpływa na poruszanie się, codzienne czynności i rodzaj gagów. Pod tą zabawą znajduje się opowieść o tym, kto może uznać się za potrzebnego. Bohater nie musi posiadać najnowszego wyposażenia, żeby coś zmienić, ale potrzebuje wsparcia innych. Film ma żywy rytm i wyraźny konflikt społeczny, podany w rodzinnej formie. Dobrze sprawdza się dla widzów ceniących pomysłową scenografię oraz działanie nietypowej drużyny.
Podobieństwo dotyczy lęku przed zastąpieniem i wartości osób uznanych za przestarzałe. Komediowy świat zbudowano z mechanicznych ograniczeń, podobnie jak Pixar wykorzystuje skalę zabawek. Konflikt jest jednak bardziej społeczny i korporacyjny, a mniej skupiony na zazdrości między dwiema postaciami.
Który kierunek wybrać na następny seans?
„LEGO Przygoda” najpełniej łączy zabawę, wspólnotę i pytanie o wyjątkowość. „Piorun” będzie najlepszy dla widzów pamiętających kryzys tożsamości Buzza. „Roboty” rozwijają obawę przed byciem zastąpionym w szerszym świecie. Wszystkie można oglądać samodzielnie, bez znajomości dalszych części „Toy Story” czy jakichkolwiek historii związanych z zabawkami.
Przed kolejnym wyborem
Która propozycja jest najbliższa historii Buzza?
„Piorun”, bo bohater także musi oddzielić wyobrażone moce od własnej wartości i nauczyć się działać dzięki przyjaźni oraz zwyczajnej odwadze.